Update Bonaire
27.08.09 Inge
We zijn nu bijna 5 weken hier en voelen ons aardig thuis. Ook ik rij (bijna) niet meer verkeerd met de auto en vind het doodnormaal dat we allemaal los in de auto rondslingeren zonder gordel. In Nederland reed ik nooit een meter zonder dat iedereen ingesnoerd zat, maar hier laat je dat helemaal los. Het levenindezon is helemaal zoals we het ons hadden voorgesteld.
We leven compleet buiten hier. We hebben veel tijd om dingen met de jongens te doen en hebben dus al heel veel gezwommen, gesnorkeld, gesurft en gevist. Ook heb ik al tijd gevonden om een boek te lezen, Sonny Boy, heel mooi. Helga en Gerry, nog bedankt! Slapen doen we met de airco. Gisteravond viel de elektriciteit een uur uit en toen werd het al heel snel (te) warm in huis…Beide boys kwamen met een verwarde blik uit bed: ‘het is zo warm in onze kamer…’ Gelukkig kwam het snel weer goed, anders werd het slapen wel wat lastiger. We ontmoeten hier veel aardige mensen, Nederlanders en Bonairianen. Er zijn hier zoveel Nederlanders dat Mark na een paar weken opmerkte: ‘In Nederland leek het heel bijzonder om een jaar naar Bonaire te gaan, maar hier doet iedereen het!’ En zo is het ook, er zijn veel Nederlandse mensen die hier voor kortere of langere tijd verblijven. Het maakt de overstap heel gemakkelijk voor ons en voor de boys. Ook vinden we de Bonairianen een heel ontspannen en gastvrij volk. Er wordt veel contact gemaakt en je krijgt vaak iets aangeboden. Dit varieert van eten en drinken tot vissen die net vers gevangen zijn.
Op de school van de jongens gaat het supergoed. Ze vinden het allebei heerlijk hier. Ze zitten op een locatie met 3 klassen van 24 leerlingen en hebben een groot plein om op te spelen. Lieve juffen en al veel vriendjes gemaakt. Het schoolritme is hier wat anders dan in Nederland: iedere ochtend van 7.45 uur tot 12.15 uur en op dinsdag en donderdagmiddag van 13.45 uur tot 15.45 uur. Veel middagen vrij dus, met name voor Mark die in Nederland vier volle dagen naar school ging. In de klassen zitten een redelijk aantal Nederlandse kinderen, maar ook veel van andere komaf, Bonaire, Venezuela, Amerika. Sommige kinderen zijn drie- (of nog meer) talig. De boys pikken ook al wat Engels en Papiaments op. Ze voetballen verder bij de Noord Salina Kids en trainen op zaterdag in het stadion van Kralendijk (kunstgras). Het is dan wel heel warm en het tempo van de training ligt niet zo hoog…Ook gaan ze waarschijnlijk met het schoolvoetbalteam meedoen. Tja, wat zijn verder de dingen waar we ons mee bezig houden….De zoektocht naar een prettig huis voor de rest van het jaar heeft ons nogal wat tijd gekost, het aanbod op de huurmarkt is hier niet zo groot. Hadden we eindelijk een appartement afgesproken aan de boulevard, gingen ze ineens met de prijs omhoog en nu twijfelen we weer: misschien toch een huis op de berg (wijk Republiek) of een goedkoper huis iets verder van het centrum? Zeer binnenkort hakken we de knoop door. We hebben al wel een heel mooi huisje voor onze ouders geboekt, die in december en januari (Jan en Chris) en februari (Arend en Jennie) komen. Leuk! Daarnaast kun je het best druk hebben met je huisje schoon houden, mailen, boodschappen doen, kinderen naar school brengen en weer ophalen, kleine dingetjes regelen etc etc. Ook heb ik trouwens al een baantje gescoord: ik word reporter bij The Reporter (lokale krant). Ik ga verslag doen van de staatkundige verandering hier, Bonaire wordt een Nederlandse gemeente in 2010, en daar moet nog heel veel voor gebeuren. Leuk om te doen en goed voor de contacten! Verder hebben Jan en ik vanochtend voor het eerst even lekker met zijn tweeën gesurfd en ben ik met name bezig geweest met het oefenen van de ‘beachstart’: vanuit het water op de plank stappen met je zeil omhoog en wegvaren. Het klinkt heel eenvoudig en dat is het soms ook. Maar soms ook nog even niet (aarch, ploeter, ploeter). Een tijdje geleden hoorde Jan een verhaal over een hele goede lokale surfer (en een hele relaxte). Iemand vroeg hem hoe het toch kon dat hij zo hoog kon springen met die plank als er helemaal geen wind was? Zijn prachtige antwoord was: ‘Je moet gewoon geloven dat je zo hoog kunt springen, man’.
Dat verlichte (surf)stadium heb ik in elk geval nog niet bereikt….
