Kerst enzo
06.01.10 Inge
De Sint was nog niet weg of Santa Claus arriveerde op Bonaire. Overal kerstversieringen en ook een grote verlichte kerstboom met pakjes, gesponsord door Telbo, de internetprovider. Bij ons blijft het echte kerstgevoel weg, het is zo vreemd in dit klimaat. We missen het ook niet trouwens.
De kinderen hebben met de hele school een fantastisch kerstdiner gehad bij restaurant El Mundo (ik heb samen met andere ouders bediend). De ouders konden borrelen en genieten van een buffet. Ook voor opa Jan en oma Chris heel leuk om mee te maken.
De vakantie begon verder goed met de beklimming van de Brandaris met best steile stukken maar ook met een prachtig uitzicht boven. Een bezoek aan het Slagbaai Park blijft leuk, ook de eerste stop bij de Playa Chikitu met de lekkere golven is altijd een succes. Daarna hebben opa en oma de boys twee dagen vermaakt en konden Jan en ik nog wat werkdingen afronden. Klein Bonaire en de ezelfarm werden bezocht. Op Klein Bonaire hebben ze een hele dag doorgebracht, een prachtige plek! Ook het bezoek aan de ‘Donkey Sanctuary’ was een doorslaand succes. Meer dan 400 ezels worden opgevangen in dit park en worden hier liefdevol verzorgd. Mark is direct in om een ezel te adopteren: voor 125 gulden ben je een jaar de ‘eigenaar’ van een ezel en mag je hem zo vaak je wilt gratis bezoeken.
Chris, begin december aangekomen op Bonaire met een fikse griep, is intussen nog steeds niet fit. Ze heeft hier van de dokter al een kuurtje gehad ivm bronchitis, maar in de week voor kerst voelt ze zich steeds minder fit en heeft veel hoofdpijn. Op eerste kerstdag is het helemaal mis: ze heeft een gigantische hoofdpijn en voelt zich helemaal niet lekker. Naar de eerste hulp in het ziekenhuis, waar wat testen worden gedaan. Lage pols, lage bloeddruk, de hoofdpijn, de voorgeschiedenis met de griep en bronchitis….de dokter kan er niet direct wat van maken. We denken nog aan de Mexicaanse griep en hadden haar al bijna aan de Tamiflu, toen ze, terwijl ik ook bij haar was, ineens niet meer goed kon praten. De woorden die ze wilde zeggen kwamen er helemaal verkeerd uit, heel eng voor haar en ook voor ons! Direct de dokter erbij gehaald, die het nu helemaal niet meer wist en het ook niet meer aandurfde zelf. De diensten in het ziekenhuis worden gedraaid door huisartsen van Bonaire en er zijn (bijna) geen specialisten of specialistische apparatuur. In allerijl werd in gang gezet dat ze naar Curaçao overgevlogen zou worden samen met Jan (allerijl betekende dat ze ongeveer drie uur later in het vliegtuig lag). Op Curaçao heeft ze drie dagen op de hartbewaking gelegen en zijn allerlei onderzoeken gedaan, cardiologisch en neurologisch. Alles wat ze hebben bekeken en getest ziet er prima uit en intussen is ook de hartslag en de bloeddruk al dagen stabiel. De hoofdpijn heeft nog lang aangehouden. De conclusie van de artsen was uiteindelijk dat het allemaal gevolgen zijn van een ernstige uitdroging. Hier kan het lichaam totaal ontregeld en van slag van raken en het duurt wel even voor dit zich heeft hersteld. Na nog twee dagen op een normale kamer (wel eerste klasse met een bedbank voor Jan erbij) mocht ze woensdag weer naar Bonaire vliegen. Wat een heftige dagen en nog steeds is ze aan het herstellen en slaapt veel. Heel sneu voor haar, voor Jan en ook een beetje voor ons natuurlijk. Wat een schrik en zorg! We hebben onze vakantie naar Sint Maarten een paar dagen uitgesteld en zijn eerst met zijn allen op Curaçao gebleven. Voor de boys hebben we er daar ook wel een beetje vakantie van gemaakt, met o.a. een bezoek aan het Sea Aquarium met schildpadden, flamingo’s, haaien, vissen, roggen en not the least dolfijnen. De ‘Dolphin Encounter’ kon niet uitblijven en dus heb ik samen met de jongens dolfijn Copan (ook wel bekend van de film Flipper) geaaid, gekust en geknuffeld. Op woensdag bleek Chris sterk genoeg om naar Bonaire te gaan om daar verder op te knappen. En op donderdag zijn wij alsnog naar Sint Maarten gevlogen. De Waalkens-family uit Groningen was daar ook en we werden al opgewacht door Marlies en de kinderen. Mark blij om vriend Jop weer te zien! Helaas regende het de eerste dag en was het best koud (voor onze begrippen, zo’n 20 graden). Toch nog naar een strandje geweest toen het wat opklaarde en de kids hebben zich uitgeleefd in de giga golven van Baie Rouge. Daarna naar ‘het vliegveld strandje’: de bekende plek waar de vliegtuigen net niet op het strand landen, maar er wel heel erg laag overheen komen! Als een groot vliegtuig gaat opstijgen, moet je er echt niet achter gaan staan, wat een zandstorm krijg je dan over je heen. Leuk om mee te maken.
’s Avonds een rustige jaarwisseling in het hotel van de Waalkens met prachtig vuurwerk vanaf het strand van Philipsburg als afsluiting. De volgende dag een rondje Sint Maarten, een heel mooi eiland met vele baaien, stranden en ook veel groen. Apart met het Nederlandse deel en het Franse deel op zo’n klein eiland. Zaterdag en zondag stond een tripje naar Saba op de planning. Deze groene berg heeft één doorgaande weg, slechts 1500 inwoners en geen stranden. Althans toen wij er waren was er geen strand, maar soms is dat er wel, dit hangt af van de zee. We zijn nu ook op het hoogste punt van Nederland geweest, de Mount Scenery. Een pittige klim, helemaal voor de zevenjarigen onder ons, Ties en Cato. Maar we hebben het met zijn allen gehaald en werden beloond met echt een prachtig uitzicht. Met een dip in de pool/dompelbad van de lodge hebben we ons zweet er weer afgespoeld, heerlijk! ’s Middags weer op ‘The Edge’, de boot naar Sint Maarten. Lekker op het achterdek bijbruinen, mmm.
Daarna naar Philipsburg waar wij (de ouders) lekker hebben zitten borrelen, terwijl de kids speelden op strand en in zee. Wat een gemakkelijk leven in dit klimaat!
Op maandag gingen wij weer terug naar Bonaire, wat echt voelt als naar huis gaan. Fijn! Herman, Marlies, Suzanne, Jop en Cato: bedankt voor de gezellige dagen op Sint Maarten en Saba!
