Verdriet om Ricki
03.09.10 Inge
Gisteren hebben we Ricki laten inslapen...We zijn allemaal heel erg verdrietig.
Ricki, onze superlieve pup, kwam drie weken geleden bij ons, 9 weken oud. Vanaf het begin trok hij iets met zijn pootje; dat kwam waarschijnlijk van een tik op zijn rug bij het spelen zeiden ze, komt heel veel voor.
Ricki luisterde heel goed, was heel aanhankelijk en lief en kwam altijd aangerend als we thuiskwamen of ’s ochtends wakker werden. Jan en de jongens zijn 1x met hem naar puppietraining geweest, daar was hij de allerkleinste, maar luisterde wel het beste! Ook trainden we hem iedere dag 5 minuten met ‘zit’, ‘lig’ en ‘blijf’, en dat kon hij allemaal al heel goed, echt gaaf om te zien. Hij werd ook al waaks, als er mensen langs kwamen begon hij te blaffen en te grommen. Kortom, we waren erg aan Ricki gehecht geraakt. Met zijn pootje ging het steeds slechter en we zijn in de afgelopen 3 weken meerdere keren bij verschillende dierenartsen geweest met Ricki. Ontstekingsremmers, antibiotica, spierversterker....Ricki heeft aardig wat spuitjes gehad, temeer doordat hij ook nog es twee keer allergisch reageerde en onder de bulten kwam te zitten na een spuit. Wij weer in allerijl terug naar de dierenarts voor wéér een spuitje... Intussen ging Ricki’s hele lijf steeds meer trillen en kon hij steeds slechter lopen. Dinsdag hoorden we dat het waarschijnlijk een virus was, waarbij zijn situatie alleen maar zou verslechteren. Nog even hadden we hoop op de spierversterkers, vitaminevoeding en zwemtraining, maar in de loop van woensdag bleek echt dat het niet meer zou gaan. We hadden voor gisteren aan het eind van de middag een afspraak gemaakt om hem in te laten slapen, en gisteren kon hij zich al bijna niet meer verplaatsen. Nog steeds was hij heel lief, wilde graag bij je zijn en geaaid worden en kwispelde nog heel hard met zijn staart. Het was zo sneu, hij kon niet eens meer goed bij zijn drinkbak en voerbak staan.....
Jan heeft gistermiddag een gat gegraven in een mooie ruige omgeving bij de zee (nog moeilijk genoeg in de harde grond hier). Nadat Ricki ingeslapen was, hebben we hem daar met zijn vieren begraven. Wat een verdriet om ons kleine hondje! Echt ongelofelijk, Ricki was onze eerste hond en ik had zeker niet verwacht dat je zo veel van zo’n dier gaat houden. Mark en Ties hopen maar dat Ricki in zijn volgende leven een fit gezond hondje mag zijn, dat is dan nog een beetje een troost.....
Doei Ricki, rust zacht lief hondje.
